Hubble Space Telescope  تقریباً ده دوازده سال پیش بود که هابل - تلسکوپ فضایی هابل - توانش را به رخ کشید و در مدت ده روز از اعماق میلیاردها سال نوری تصاویری را به زمین مخابره کرد. تا توانسته بود گستره فضا را در یک جهت لحاظ کرده بود. ترکیب چند تصویر که به دست دانشمندان ناسا رسید، مبهوت شدند. هزاران میلیون کهکشان در تصویر بود. تنها در همان یک جهت از فضا. یعنی در همان یک چهارم از کل گیتی. ما در جهانی به چنان وسعت دیوانه کننده ای بسر می بریم و تا به آنروز از ابعاد دقیق آن بی خبر بودیم. اما آن عکس نه بخاطر اینکه نخستین تصویر در نوع خود از عمق کیهان بود بلکه بنا بر دلایلی که در ادامه خواهم گفت عکسی تاریخی و البته جنجالی برای آیندگان نیز خواهد بود.
در اوایل دهه نود قرن بیستم، دو گروه از دانشمندان ناسا بطور مجزا بر روی پروژه عظیم اندازه گیری فواصل و سرعت حرکت کهکشانها مشغول بودند که بطور یکسان به نتایج باورنکردنی و مغایر با بخشی از قوانین فیزیک نیوتنی بر خوردند. آنها به نتایجی رسیده بودند که شصت سال قبل از آن ادوین هابل بدانها رسیده بود. اما برای نخستین مرتبه ادعاهای هابل بصورت دقیق و علمی تایید می شد.
هر دو گروه دریافته بودند که کهکشانها نه تنها تحت جاذبه عظیم خود عمل نمی کنند بلکه تحت تاثیر نیرویی بسیار مرموز در هر لحظه به سرعت خود در فرار از یکدیگر می افزایند. بنابراین مغایر با تصور کلاسیک که معتقد است جهان در هم فرو می رود و به نقطه ابتدایی خود باز می گردد، جهان در هر لحظه گسترش بیشتری می یابد و بزرگتر و بزرگتر می شود. و البته به نظر می رسد راه برگشتی در کار نیست. یعنی گشایش کیهان احتمالاً ادامه دار خواهد بود، تا ابد!

(تفسیر عکس: نقاطی که بصورت + هستند سیارات عظیم الجثه و مابقی همگی از ریز و درشت کهکشان می باشند. ریزترها دورترند و دورترین ها چندین میلیارد سال نوری با ما فاصله دارند.)
اکنون یک سناریو بسیار محتمل است. نام آنرا «سناریوی تنهایی» می گذارم. این سناریو بر چند فرض بنا شده است و چند سال پیش برای نخستین بار توسط برایان گرین (دانشمند آمریکایی فیزیک) مطرح شد:


اگر:
فرض یکم: نوع انسان بر روی کیهان فارغ از تمامی تغییرهای ژنتیکی و بیولوژیکی آینده باقی می ماند و شاهد هزاره های آینده خواهد بود.
فرض دوم: فرضیه گشایش کیهان و جهان های موازی حقیقت داشته باشد و در محاسبات و مشاهدات علمی آیندگان نیز تصدیق شود.
آنگاه => بسیار محتمل است که:
فارغ از تکنولوژی عمیقاً توسعه یافته انسانِ هزاره های آینده، هرگاه او با ابزار بسیار پیشرفته اش به عمق کیهان نظر کند، بجز تصویری تاریک و ظلماتی بی حد و حصر (تصویر پایین) نخواهد دید. چرا که کهکشانها از گذشته تا هم اکنون و تا آینده با سرعتی بسیار بالا و عمیقاً فزاینده در حال دور شدن از یکدیگر می باشند بطوریکه پس از هزاران سال با پیشرفته ترین تجهیزات نیز نمی بایست چیزی از عمق کیهان پیدا باشد.
تاریکی مطلق در اعماق کیهان!

آنجاست که شاید تعداد قلیلی از اهل اندیشه در آن دوران، در جهت آشنایی اذهان عمومی با دانش باستانی و پیش پا افتاده ی امروزی ما که قطعاً مورد مضحکه اکثریت اجتماع آن دوران خواهد بود، تلاش خواهند کرد تصویر واقعی از جهان را به نمایش گذارند. چرا که فن آوری پیشرفته و پیچیده آنان تصویر دروغین از حقیقت را به آنان نشان خواهد داد.
تنها اگر باورش نداشته باشند! آنگاه دریافت حقیقت در اعصار آینده آنچنان ممکن است که اتکای علمی ما به منجمان و فیزیکدانان مبتدی هزاره های گذشته و سخنان پیش پا افتاده ای که روا داشته اند! اینجاست که سناریوی تنهایی عمیقاً ترسناک است و یافته های آیندگان را در هاله ای از تردید فرو می برد.